“Nanti kalau mak kau sakit, kau tak payah jaga. Biar Tuhan yang jaga.”

Mak:
“Kau ni derhaka…”

Aku terus terdiam.

Aku:
“Derhaka?”

“Mak tahu tak siapa yang hari-hari fikir pasal mak?”

“Siapa yang fikir mak nak makan apa?”

- IKLAN -

“Siapa yang fikir menu apa yang sesuai?”

“Siapa yang ulang-alik urus ubat mak?”

“Siapa yang pergi specialist?”

- IKLAN -

“Siapa yang fikir macam mana nak settle payment?”

“Insurance?”

“Macam mana nak kurangkan kos rawatan?”

“Pemakanan harian mak?”

Mak:
“…”

Aku:
“Aku.”

“Aku yang fikir semua tu.”

“Aku sepatutnya tengah kerja elok-elok sekarang.”

“Tapi aku tak kerja sebab aku fikir…”

Aku:
“Siapa nak jaga mak?”

Aku bukan tak nak jaga.

Aku ikhlas.

Tapi aku pun manusia.

Aku baru nak hidup.

Aku baru awal 20-an.

Aku pun ada kawan.

Aku pun ada benda yang aku nak buat.

Aku pun ada kehidupan sendiri.

Tapi aku tolak semua tu sebab aku fikir mak.

Aku:
“Kalau aku tak ikhlas, mak ingat aku akan buat semua ni setiap hari?”

“Kalau aku tak sayang, mak ingat aku akan menangis setiap kali gula dalam darah mak naik 10 ke atas?”

“Siapa yang risau?”

“Aku.”

“Siapa yang fikir macam-macam?”

“Aku.”

“Siapa yang serabut fikir pasal keadaan mak?”

“Aku.”

Tapi apa yang aku dapat?

Mak:
“Kau derhaka…”

Aku rasa macam nak pecah kepala.

Sebab orang yang paling banyak aku cuba jaga…

Orang yang sama juga yang buat aku rasa macam aku ni anak paling tak berguna.

Yang mak nampak dan sanjung…

Kakak aku.

Aku:
“Dasar pilih kasih…”

Tapi kelakarnya…

Kalau pergi mana-mana, mak tetap cari aku.

Mak:
“Mak nak ikut kau.”

Aku nak keluar dengan kawan sejam dua pun…

Mak:
“Kau nak pergi mana?”

“Kau balik pukul berapa?”

“Mak nak ikut.”

Tiap kali aku nak keluar, mesti kena fikir mak.

Nak keluar sekejap pun tak tenang.

Tapi kakak aku?

Elok je.

Boleh keluar.

Boleh spend sampai satu malam.

Tak perlu fikir kena jawab call mak setiap masa.

Aku:
“Kenapa dengan aku mak macam ni?”

Aku bukan tak ikhlas.

Aku:
“Aku ikhlaslah, sial…”

“Tapi aku penat.”

“Penat sangat.”

Siapa yang hari-hari fikir menu nak masak apa?

Aku:
“Aku.”

Siapa yang ke hulu ke hilir settle ubat dan kos rawatan specialist?

Aku:
“Aku.”

Siapa yang macam nak gila layan perangai mak?

Aku:
“Aku.”

Siapa yang serabut fikir ayah nak lepaskan mak tapi mak sendiri tak tahu?

Aku:
“Aku juga.”

Siapa yang menangis bila gula mak naik?

Aku:
“Aku.”

Lepas tu nak kata aku tak sayang?

Nak kata aku derhaka?

Aku:
“Kalau aku tak sayang mak, aku dah lama pergi kerja.”

“Aku boleh je pilih hidup aku.”

“Aku boleh je keluar dengan kawan-kawan.”

“Aku boleh je fikir pasal diri sendiri.”

“Tapi aku tak buat.”

Sebab aku masih fikir…

“Kalau aku tak jaga mak, siapa nak jaga?”

Cuma satu je aku minta.

Kalau aku penat…

Jangan panggil aku derhaka.

Kalau aku menangis…

Jangan anggap aku tak ikhlas.

Kalau sekali-sekala aku nak keluar…

Jangan buat aku rasa bersalah.

Aku anak mak.

Aku bukan mesin.

Aku boleh sayang mak…

Dalam masa yang sama aku boleh penat.

Aku boleh ikhlas…

Dalam masa yang sama aku boleh rasa marah.

Aku boleh jaga mak…

Dalam masa yang sama aku masih teringin nak hidup macam orang muda lain.

Semua perasaan tu boleh wujud serentak.

Dan kalau suatu hari nanti aku betul-betul dah tak larat…

Aku cuma harap mak ingat satu benda.

Anak yang mak panggil “derhaka” tu lah yang selama ni tak pernah berhenti fikir tentang mak. 🤍

Be the first to comment

Leave a Reply